| วันนี้คุณได้รับสารพิษเข้าไปหรือเปล่า? |
“ระดับที่ยอมรับได้” หมายความว่าอย่างไร?
|
||
|
เนื่องจากมีอาหารจำนวนมากเจือปนด้วยสารกำจัดศัตรูพืช
แม้ในปริมาณเล็กน้อยแต่อาจเป็นอันตรายต่อผู้บริโภคได้ ดังนั้น
ภาครัฐจึงได้กำหนดปริมาณที่เรียกว่า “ระดับสารพิษตกค้างสูงสุด” (Maximum
Residue Limit - MRL) คือ ปริมาณสารเคมีในอาหารที่ยอมรับให้มีได้ของทางราชการ
ค่า MRL จะแสดงออกมาเป็นมิลลิกรัม (มก.) ของสารเคมีต่อกิโลกรัม (กก.)
ของผลิตภัณฑ์อาหาร
ยกตัวอย่าง เช่น ค่า MRL ของ ไซเปอร์เมททิล คือ 1.0 มก./กก. ถ้าผักบุ้ง 1.0 กก. มี ไซเปอร์เมททิล 0.5 มก. (นั่นก็คือ ครึ่งหนึ่งของ MRL) รัฐก็จะพิจารณาว่าสามารถรับได้ แต่ถ้าตัวอย่างมี ไซเปอร์เมททิล 2.0 มก. (นั่นก็คือ เป็น 2 เท่าของ MRL) รัฐก็จะพิจารณาว่าไม่เหมาะสมต่อการบริโภค เพราะว่าเป็นอันตรายต่อสุขภาพของมนุษย์ ค่า MRLที่นำมาใช้ในประเทศไทยนั้น อยู่บนพี้นฐานคำแนะนำขององค์กรสหประชาชาติ โดยคณะกรรมการที่เรียกว่า the Codex Alimentarius Commission (ปกติเรียกว่า โคเด็กส์) ข้อแนะนำโดยโคเด็กส์ จัดทำขึ้นหลังจากที่ทำการทบทวนข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ที่มีอยู่ทั้งหมด เกี่ยวกับผลระยะสั้นและระยะยาวที่สารเคมีแต่ละชนิดอาจมีต่อสุขภาพของมนุษย์ ตั้งแต่ปี 2505 โคเด็กส์ ได้แนะนำค่า MRL ออกมาแล้ว 2,500 ค่า ส่วนนักวิทยาศาสตร์ของไทย ก็ได้ทำการศึกษาเพื่อจัดตั้งค่า MRL สำหรับพืชที่ปลูกในท้องถิ่นที่ไม่รวมอยู่ในข้อแนะนำของโคเด็กส์ สหภาพยุโรปและสหรัฐอเมริกานั้น มีระบบ MRL ของตัวเอง แต่ในรายละเอียดก็คล้ายคลึงกับโคเด็กส์ สำหรับค่า MRLs ที่เป็นที่ยอมรับในประเทศเหล่านี้ ก็เหมือนกับค่า MRLs ที่ยอมรับในประเทศไทย ซึ่งเป็นค่าปริมาณสารพิษตกค้างสูงสุดที่อนุญาตให้มีได้ตามกฎหมาย ผู้ผลิตอาหารและผู้นำเข้า อาจถูกฟ้องร้องได้ ถ้ามีปริมาณสารพิษตกค้างสูงกว่าค่า MRL
|
นักวิทยาศาสตร์ คิดว่าอาหารที่ท่านรับประทาน จะปลอดภัย ถ้าระดับของสารกำจัดศัตรูพืชต่ำกว่าค่า MRL |
||